Frontlit stosowany jest w chwili obecnej głównie jako podłoże dla solwentowych wydruków wielkoformatowych które charakteryzują się dużą trwałością.

Sam Frontlit występuje w wielu rodzajach różniących się gramaturą czyli ciężarem jednego metra kwadratowego materiału. Największy wpływ na tę wartość ma grubość. W zależności od rodzaju metr kwadratowy tego nośnika może ważyć od 300 do 600 gramów.
Drugą cechą wyróżniającą rodzaje Fronlit’u jest sposób wykończenia powierzchni służącej do drukowania, która wykonana może być z połyskiem lub jako matowa.

W przekroju poprzecznym Frontlit składa się z warstwy nośnej, której podstawą jest tkanina poliestrowa o możliwie gęstym splocie (wielkość splotu tkaniny decyduje o gładkości całego materiału). Całość tkaniny powleczona jest PCV (grubość warstwy PCV ma również wpływ na ciężar materiału oraz dodatkowo może decydować o łatwości wykonywania zgrzewów podczas łączenia brytów oraz o ich trwałości). Dodatkowo strona Frontlit’u przeznaczona do wykonania nadruku pokryta jest specjalną substancją ułatwiającą wchłanianie i wysychanie atramentu.
Materiał może być łączony termicznie poprzez zgrzewanie specjalnymi zgrzewarkami lub metodą wysokich częstotliwości. Termicznie wykonane zgrzewy stanowią dodatkowe wzmocnienie całej powierzchni reklamy, ponieważ wykazują większą odporność mechaniczną niż reszta materiału.
Zastosowanie Frontlitu jako nośnika reklam jest bardzo szerokie. Od typowych bannerów poprzez realizacje umieszczane na ścianach budynków które nie posiadają okien aż do wykorzystania np. w teatrach jako fragmentów scenografii.
Ponieważ Fronlit jest materiałem nie przepuszczającym powietrza przy bardzo dużych powierzchniach reklmowych isnieje ryzyko wystąpienia efektu “żagla” i uszodzenia nośnika, dlatego nie zaleca się stosowania tego materiału dla reklam których powierzchania całkowita przekracza 100 metrów kwadratowych.

Rozdzielczość wydruku wartość wyrażana jest w dpi (od angielskiego: Dots Per Inch – punkty na cal), oznaczająca gęstość rozmieszczenia kropel, jakie może drukarka ulokować na długości i szerokości powierzchni podłoża.
Przykład: 1200×2400 dpi – czyli maksymalnie 1200 kropli na cal w linii przesuwu głowicy i 2400 w linii prostopadłej do ruchu głowicy, oznaczające rozdzielczość skokowego przesuwu podłoża. Oczywiście w przypadku druku wielkoformatowego rozdzielczość może być odpowiednio niższa. Przyjmuje się że 300-400 dpi jest rozdzielczością wystarczającą do uzyskania bardzo dobrych rezultatów.
Reklamy wielkoformatowe z reguły mają rozmiary rzędu kilkuset czy kilku tysięcy metrów kwadratowych i z tej racji oglądane powinny być z odpowiednio dużej odległości. W innym przypadku mielibyśmy do czynienia z sytuacją podobną do tej gdy miłośnik malarstwa ogląda dzieła impresjonistów przy pomocy szkła powiększającego.